این نکات که از کلام امام خامنه ای گزیده شده راه گشای امر به معروف و نهی از منکر است:

1.  امر به معروف زبانی در هیچ شرایطی ساقط نمیشود

2.  امر به معروف لسانی فقط یک کلمه گفتن و عبور کردن است.به معنی متقاعد کردن طرف نیست. لازم هم نیست منتظر عکس العمل طرف مقابل بایستید. ممکن است توجه نکند یا حتی فحاشی کند. تکلیف همین است، یک کلمهبگو نکن و برو.

3. امر به معروف باید با یک حالت استعلا باشد. خواهش کردن در امر به معروف نیست،آقا این کار شما اشتباه است، همین


گزیده ی بیاناتی که این نکات از آن برداشت میشود در زیر آمده است:


امام خامنه ای:

يكى از عواملى كه در جامعه از بديها جلوگيرى مى‌كند، نهى از منكر و منكر ساختن منكر است. نگذاريم «منكر» «معروف» و «معروف» «منكر» شود.

نهى از منكر كردن، مثل اين است كه بگوييد آقا چرا اين كار را مى‌كنى؟ اين چه حركت بدى است كه انجام مى‌دهى؟ يك نفر بگويد، دو نفر بگويند، ده نفر بگويند؛ بالاخره طرف مجبور مى‌شود ترك كند؛ يعنى اگر بارها گفته شد، روحاً مغلوب مى‌گردد.

من همين امر به معروف و نهى از منكر زبانى را - ولو به شكل خيلى راحت و آرام و بدون هيچ خشونت و دعوايى - واقعاً يكى از معجزات اسلام مى‌دانم. مثلاً يك نفر كار خلافى مى‌كند، مى‌گويند آقا شما اين كار را نبايد مى‌كردى. اين مطلب را بگو و برو. مى‌گويد او برمى‌گردد دو تا فحش به من مى‌دهد. خيلى خوب؛ حالا دو تا فحش هم به شما بدهد؛ براى خاطر امر خدا تحمّل كنيد. اگر نفر دوم هم بگويد آقا شما بايد اين كار را نمى‌كردى؛ بدانيد اگر دعوا هم بكند، دعوايش كمتر از آنى است كه با نفر اوّل كرده است. نفر سوم و نفر دهم و نفر بيستم هم همين‌طور.

بنابراين، اگر نهى از منكر باب شد و تا نفر بيستم رسيد، شما خيال مى‌كنيد آن آدم ديگر آن كار را تكرار خواهد كرد؟ نهى از منكر واقعاً معجزه مى‌كند. فقط هم زبانى؛ يديش در اختيار حكومت است؛ يعنى اگر جايى بايد با گناهكار به صورت يدى و مجازاتى برخورد كنند، فقط دستگاههايى از حكومت هستند كه مسؤول اين كارند؛ مردم نبايد بكنند. اما زبانى چرا؛ خيلى هم اثر دارد.۱۳۷۷/۱۲/۰۴

تأثير امر و نهى زبانى اگر انجام گيرد از تأثير مشت پولادين حكومتها بيشتر است. من چند سال است كه گفته‏ام امر به معروف و نهى از منكر. البته عدّه‏اى اين كار را مى‏كنند؛ اما همه نمى‏كنند. همه تجربه نمى‏كنند، مى‏گويند آقا چرا اثر نمى‏كند؛ تجربه كنيد. منكرى را كه ديديد، با زبان تذكّر دهيد. اصلًا لازم هم نيست زبان گزنده باشد و يا شما براى رفع آن منكر، [لازم نیست] سخنرانى بكنيد. يك‏كلمه بگوييد: آقا! خانم! برادر! اين منكر است. شما بگوييد، نفر دوم بگويد، نفر سوم بگويد، نفر دهم بگويد، نفر پنجاهم بگويد؛ كى مى‏تواند منكر را ادامه دهد؟  ۱۳۷۷/۰۲/۲۲


منتها من دو تذكر به شما جوانان عزيز در هرجاى كشور كه هستيد مى‏دهم. اولًا امر به معروف و نهى از منكر يك واجب است كه رودربايستى و خجالت برنمى‏دارد. ما گفتيم: اگر ديديد كسى مرتكب خلافى مى‏شود، امر كنيد به معروف و نهى كنيد از منكر. يعنى به زبان بگوييد. نگفتيم مشت و سلاح و قوت به كار ببريد. اين‏ها لازم نيست. خداى متعال كه اين واجب را بر ما مسلمانان نازل فرموده است، خودش مى‏داند مصلحت چگونه است. بزرگترين حربه در مقابل گناهكار، گفتن و تكرار كردن است. اينكه يك نفر بگويد اما ده نفر ساكت بنشينند و تماشا كنند، نمى‏شود. اگر يكى دچار ضعف نفس بشود، يكى خجالت بكشد و يكى بترسد، اينكه نهى از منكر نخواهد شد.

گناهكار هم فقط بدحجاب نيست كه بعضى فقط به مسأله‏ى بدحجابى چسبيده‏اند. اين، يكى از گناهان است و از خيلى از گناهان كوچك‏تر است. خلافهاى فراوانى از طرف آدم‏هاى لاابالى در جامعه وجود دارد: خلافهاى سياسى، خلافهاى اقتصادى، خلاف در كسب و كار، خلاف در كار ادارى، خلافهاى فرهنگى. اين‏ها همه خلاف است. كسى غيبت مى‏كند، كسى دروغ مى‏گويد، كسى توطئه مى‏كند، كسى مسخره مى‏كند، كسى كم‏كارى مى‏كند، كسى ناراضى‏تراشى مى‏كند، كسى مال‏ مردم را مى‏دزدد، كسى آبروى مردم را بر باد مى‏دهد. اين‏ها همه منكر است.

در مقابل اين منكرات، عامل بازدارنده، نهى است؛ نهى از منكر. بگوييد: «آقا، نكن.» اين تكرار «نكن»، براى طرف مقابل، شكننده است. اين نكته‏ ى اول؛ كه نهى از منكر، اراده و تصميم و قدرت و شجاعت لازم دارد، كه بحمد اللّه، در قشرهاى مردم ما و در زن و مرد ما وجود دارد. بايد آن را به كار بگيريد. منتظر نباشيد كه دستگاه‏ها بيايند و كارى بكنند
تذكر دوم اين است كه مواظب باشيد كسانى از اين واجب الهى، سوءاستفاده نكنند. حساب صاف كردنها، به خرده حسابهاى گذشته رسيدن، پرده‏درى، آبروريزى، تعرض به نواميس و عرض و مال اين و آن به بهانه‏ى اين واجب الهى، اين‏ها نبايد باشد. مردم بايد هوشيار باشند.۱۳۷۱/۰۷/۲۹

نگوييد به من چه؛ او هم نمى‏تواند بگويد به تو چه؛ اگر هم گفت، شما اعتنا نكنيد. بعضى خيال مى‏كنند تا منكرى ديده شد، بايد با مشت به سراغش بروند! نه، ما سلاحى داريم كه از مشت كارگرتر است. آن چيست؟ سلاح زبان. زبان از مشت خيلى كارگرتر و نافذتر و مؤثرتر است؛ مشت كارى نمى‏كند.
بعضى جوانان به ما نامه مى‏نويسند كه اجازه بدهيد ما با اين تظاهرات منكراتى، مقابله و مبارزه كنيم. خيلى خوب، مقابله بكنيد؛ اما چطور؟ بريزيد، طرف مقابل را تكه پاره كنيد؟! نه، اين نيست. حرف بزنيد، بگوييد؛ يك ‏كلمه بيشتر هم نمى‏خواهد؛ لازم نيست يك سخنرانى بكنيد. كسى كه مى‏بينيد خلافى را مرتكب مى‏شود دروغ، غيبت، تهمت، كين‏ورزى نسبت به برادر مؤمن، بى‏اعتنايى به محرّمات دين، بى‏اعتنايى به مقدسات، اهانت به پذيرفته‏هاى ايمانى مردم، پوشش نامناسب، حركت زشت يك كلمه‏ى آسان بيشتر نمى‏خواهد؛ بگوييد اين كار شما خلاف است، نكنيد؛ لازم هم نيست كه با خشم همراه باشد. شما بگوييد، ديگران هم بگويند، گناه در جامعه خواهد خشكيد.۱۳۷۰/۰۸/۱۵


گفتن گناه به گناهكار با زبان خوش و با لحن مناسب و در جايى هم با زبان تند- در مواردى كه مفسده‏يى به وجود نيايد- گناه را در جامعه كم خواهد كرد و به ضعف و انزوا خواهد انداخت. چرا ما از اين موضوع غافليم؟ همه‏ى آحاد مردم، در محيط كسب و خانه و جمع دوستان و در محيط درس و دانشگاه و كلًا در هرجايى كه هستند، اگر خلافى را ديدند، به خلاف‏كار بگويند: اين، از نظر اسلام خلاف است؛ چرا انجام مى‏دهى؟ گفتن همين يك‏كلمه مؤثر است. ۱۳۶۸/۱۰/۱۹


مدیر وبلاگ: همینطور که میبینید، امر به معروف به معنی سخنرانی و متقاعد کردن طرف مقابل نیست؛ یک کلمه بگویید آقا نکن و بروید.

دوستی میگفت امر به معروف مثل پتک میماند. با پتک اول سنگ نمیشکند اما شکستن سنگ در اثر تک تک ضربه های پتک است